#MiddleOfNowhere

Daar ben ik weer! Ik ben helaas nog niet zo goed in regelmatig posten, maar ik ben er! Mijn laatste post is alweer van eind Juni en het is vandaag (in ieder geval nu, hier in New York) 1 Augustus! Ik bedoel, ik heb in mijn eerdere posts geschreven over hoe snel de tijd gaat, maar het is af en toe echt bizar hoe snel de week voorbij is.

Oké, ik heb dus de hele maand Juli overgeslagen. Dus bij deze een samenvatting: De eerste week van Juli begon… interessant. Ik was de eerste paar dagen (tot 6 Juli) vrij en kon even bijkomen van het drukke werk van daarvoor. Terwijl ik rustig door de woonkamer aan het lopen was, haalde ik mijn been open aan een airconditioner die op de grond stond en niet zo’n beetje ook. De snee, die inmiddels op een permanent litteken (gratis souvenir!!!) begint te lijken, was gelukkig niet diep, maar wel ruim 7cm lang. Nadat ik de nodige eerste hulp verleend had en ontdekte dat er geen verband in het huis was, moest ik om tien uur ‘s avonds de buurt gaan verkennen voor wat verband.

Uitverkocht. Verband was bijna alledrie de winkels in mijn directe omgeving uitverkocht. Ik weet niet wat dat zegt over de staat van deze buurt, maar het kan vast niet goed zijn. Daar komt nog eens bij dat ik bij een van de avondwinkels begroet werd door de grootste kakkerlak ever. Ja, daar ga ik dus nooit meer heen.

Ik moest het dus maar doen met een gaasje en wat pleisters om het gaasje op zijn plaats te houden. De volgende dag ging ik met een aantal huisgenoten naar het strand en om te zorgen dat mijn wond niet erger werd door zand of de zon heb ik het bedekt gehouden onder een vers gaasje. Dat is allemaal leuk enzo, maar dan moet je niet verbranden. Dan krijg je namelijk dit:

IMG_1981

Het is inmiddels niet rood en wit meer, maar zeer lichtbruin en wit. Het weekend daarna was FOURTH OF JULY!!!! ‘MERICA! Het huis oppassen voor dat weekend ging niet door en werd opgeschoven naar het weekend erna dus het werd 4 juli in de stad. Met vuurwerk. Of eigenlijk geen vuurwerk. Een collega was namelijk jarig en vroeg of ik mee uit eten wilde en daarna naar vuurwerk kijken. Alleen een beetje jammer dat ze driekwartier te laat was voor haar eigen feestje en dat we daardoor het huiswerk misten.

Het weekend erna gingen naar the middle of nowhere, Long Island. Ik heb het medium gelukkig niet gezien, maar ik heb eerlijk gezegd bijna niemand gezien. Samen met drie andere collega’s heb ik het weekend na 4 juli op het huis van de oprichters van mijn organisatie gepast. Er werd iets teveel tequila gedronken (niet door mij, want dat kan mijn lichaam niet aan haha), iets teveel domme dingen gedaan (een collega wilde gaan bbq-en terwijl ze al dronken was en liet wat kolen op haar voet vallen en ze ging daarna in een winkelwagen zitten die een andere collega duwde en ja, ze vielen), maar het was uiteindelijk wel een grappig weekend. Extreem vermoeiend, maar grappig.

Het hoogtepunt van de maand was echter toen mijn begeleider vroeg of ik meeging naar een wedstrijd van de New York Red Bulls. Het was uiteindelijk een super spannende bekerwedstrijd (met een doelpunt in de 90e minuut) die uitdraaide op penalties. Of pinanties, zoals sommige mensen zouden zeggen. Maar, de Red Bulls hebben verloren. Ze zijn blijkbaar super slecht. In tegenstelling tot New York City FC waar Pirlo en Lampard nu spelen. Ach, ach.

Lekker vol stadion ook.
Lekker vol stadion ook.

Opvallende dingen en gebeurtenissen: Eigenlijk niet echt veel in deze editie behalve de directeur van mijn organisatie die vroeg of ik even met de nieuwe stagiaire kon praten, omdat we allebei Deens zijn, toch? “Oh Danish, Dutch. You’re both from Northern Europe and you have blonde hair.” Uh ja…

Advertisements
#MiddleOfNowhere

#SoNewYork

Oké, mijn laatste post is weer een tijdje geleden. Met een tijdje geleden bedoel ik vijf weken geleden! Oeps! Allereerst, sorry dat het zo lang heeft geduurd voor de tweede update (druk, druk, druk #soNewYork) en ten tweede, BEN IK HIER AL ZO LANG?!

Mijn eerste post (als je je die nog kunt herinneren, is alweer 5 weken geleden) ging over cultuurshock en heimwee. Ik was amper drie weken in de Verenigde Staten en de dagen gingen traag voorbij. Inmiddels ben ik hier twee maanden en de dagen vliegen voorbij. De dagen zijn zelfs zo snel voorbij gegaan dat ik amper doorhad dat Juni al begonnen was, laat staan dat het al bijna voorbij is. Ja… schijnbaar is het volgende week al Juli.

Ik had eerlijk gezegd niet eens door dat ik al zo lang niks had geschreven hier. Mijn bedoeling (en ik hoop dat ik me daar vanaf nu iets beter aan kan houden) was om minimaal een keer per week iets te schrijven. Ik dacht dat het wel zou lukken. Toen gebeurde er echter iets waar ik stiekem op zat te wachten.

Het werd suuuuuuuuper druk op werk. Ik werd heel druk en kwam terecht in een routine. Ik hoor je denken: “Maar Syl, wat doe je überhaupt daar? Dat heb je nooit verteld! WAT DOE JE?!”

Oké, oké. Ik loop sinds 1 mei, dus al bijna twee maanden, stage bij Reel Works, een non-profit organisatie in Brooklyn. Reel Works organiseert, zowel in scholen als na school, verschillende programma’s voor tieners om te leren hoe ze een film kunnen maken. Ik heb vooral gewerkt met het Reel Works in Schools team.

Dat houdt in dat ik de afgelopen weken ERG veel gedaan heb. Ik heb:

  • tieners in verschillende scholen geholpen met het maken van hun films.
  • kinderen van brugklas leeftijd een workshop regie gegeven in het HBO gebouw (!)
  • een promo gefilmd voor een school, geproduceerd en gemonteerd voor een wedstrijd waar de school $10.000 mee kan verdienen.
  • geholpen bij de organisatie van twee screenings (en nummer drie is aanstaande dinsdag). Dat houdt in dat ik verantwoordelijk was voor het verzamelen van de films, de films editen, samenvoegen, het geluid gelijk maken tussen de films en zorgen dat het in een format is dat toonbaar is op de locatie van de screening. Poeh, wat een werk, maar tegelijkertijd zo fijn als het lukt! Voor komende screening hoefde ik gelukkig alleen een student te assisteren bij haar werk en te zorgen dat iedereen zijn film op tijd overdroeg aan het productiebedrijf.
  • Social media. Meer kan ik daarover niet zeggen. Het is niet geheim, het is gewoon niet zo boeiend.
  • sollicitatiegesprekken afgenomen voor een soort maatschappelijke stage bij een van onze scholen.

Dat is wat ik tot nu toe gedaan heb. Volgens mij vergeet ik nog wel wat dingen. Ik heb vooral met het In Schools team gewerkt en dat gaat waarschijnlijk binnenkort iets veranderen. De zomervakantie is namelijk begonnen dus het wordt in scholen een stuk rustiger. Ja, er wordt gepland voor het najaar als scholen weer opstarten en er lopen wat andere projecten, maar het zal vooral wat rustiger worden. Die rust zal echter niet helemaal naar mij gaan, want ik heb schijnbaar de interesse gewekt van het productiebedrijf dat verbonden is aan de organisatie en zal in de zomer wellicht wat tijd doorbrengen op de set van commerciële producties (om de non-profit tak te ondersteunen). Daarover later meer.

Chillen met de hond van mijn begeleider... de onderbijt is episch.
Chillen met de hond van mijn begeleider… de onderbijt is episch.
Ik heb echter niet alleen gewerkt. Ik heb veeeeeeel andere dingen in de tussentijd gedaan die ik hieronder zal opsommen in een lijstje dat ik noem:

Dingen die ik heb meegemaakt of die zijn opgevallen in de afgelopen 5 weken:

  • Naar Six Flags in New Jersey geweest met mijn begeleider en twee collega’s. Achtbanen hier zijn best wel hardcore.
  • Het bovenstaande metalen monster schiet je af met een snelheid van 200km+ en 139m de lucht in….Ja, ik ben daar in geweest en ik wil stiekem nog een keer.
  • Het Nederlands elftal tegen de V.S. kijken hier was super leuk… tot de laatste paar minuten. Toen werd het, om even de woorden van mijn begeleider te gebruiken, “welcome to clown town.”
  • Ik ging uit mijn huisgenoot in Williamsburg en de avond eindigde in een gaybar… lol. Dat was een *interessante* ervaring.
  • Alle uitgaansgelegenheden gaan hier om 4 uur dicht. Hoezo “city that never sleeps?” Oké, je kunt gelukkig wel om half 5 een bagel kopen. Dat dan weer wel.
  • Een donut van Dough is extra lekker als je een beetje brak bent.
  • Harlem is een pokkeneind verwijderd van Brooklyn. Zeg maar, 40 minuten in een taxi… die al (te) snel rijdt.
  • Er is een geweldige juicebar/broodjeszaak aan de overkant van de straat, Bush Doctor. Ze houden zich echter amper aan hun eigen openingstijden dus het is altijd rennen als ze open zijn. Ze kunnen zomaar vijf minuten later dicht zijn. Het kan ook zomaar een fata morgana zijn.
  • Er is voor sommige mensen enorme sociale druk rond de vraag: “Wat doe je in het weekend van 4 juli?” Het is schijnbaar net zo verschrikkelijk als het plannen van Oud & Nieuw… denk ik. Ik ben komend weekend aan het oppassen op de honden (niet de hond in de eerdere foto’s) van de oprichters van de organisatie. In Long Island. Aan het strand. Daarover dus later ook meer.

Oeps, dit was een beetje lang. Hopelijk is de tijd tussen posts vanaf nu iets korter. Bedankt voor het lezen en tot snel!

#SoNewYork

#Cultuurschok

Toen ik ruim drie weken geleden met mijn twee koffers en rugzak op Schiphol afscheid nam van mijn ouders was het eigenlijk nog niet in me opgekomen dat een overgang naar een nieuw land en nieuwe cultuur lastig kan zijn. Ik ben wel eerder een paar maanden in de Verenigde Staten geweest in mijn eentje, maar ik dacht dat heimwee die ik toen voelde meer lag aan het feit dat ik toen 19 was.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb het hier op dit moment onwijs naar mijn zin. Toch kan het de eerste paar weken lastig zijn om aan te passen. De grootste aanpassing die ik hier moet maken is mijn routine. Thuis ben ik gewend om in de loop van de dag wakker te worden, in een vol huis te ontbijten en te kletsen met iedereen die in en uit loopt, wat dingen voor mijn studie doen (of niet), af en toe boodschappen te doen, eten en chillen.

Mijn vaste, veilige routine werkt hier uiteraard niet en dat is eigenlijk ook goed. Er is geen Albert Heijn waar ik (bijna) met mijn ogen dicht naartoe kan rijden. Er is geen kat die ik knuffel totdat ze protesterend wegrent en jammer genoeg, er zijn ook geen familieleden en vrienden in de buurt waar ik face-to-face mee kan kletsen.

Aanpassen kan dus best lastig zijn, omdat ik mijn hele routine moet veranderen. Ik realiseerde me echter pas deze week dat mijn routine ook veranderd was als ik een stage in Nederland had gevonden. De overgang van masterstudent die full time (of iets wat er in fases op lijkt) aan een scriptie werkt naar 9 tot 5 baan is al een duidelijke verandering van routine. Ik heb er alleen een andere taal, land en cultuur bijgekregen.

Mijn conclusie is: hoewel het soms lastig kan zijn om niet dichtbij familie en vrienden te zijn en aan een nieuwe routine en cultuur te moeten wennen, is het zeker de moeite waard. Ik leer veel over mezelf, over de Amerikaanse cultuur en samenleving, over alle delen van New York en ik heb nog nooit zoveel gelopen in mijn leven (serieus, het loopt in New York snel op).

Opvallende dingen in de eerste drie weken:

  • Als ik vertel dat ik uit Nederland kom, heb ik een drie verschillende (of soms overlappende) reacties ontdekt: 1) Er wordt een rookgebaar gemaakt, vaak gepaard met kleine oogjes. Oh, wiet. Ik snap ‘m. 2) Amsterdam wordt genoemd, maar ongeveer de helft van de mensen die ik gesproken heb, denken dat de Nederland IN Amsterdam ligt en 3) Opnoemen van spelers van het Nederlands elftal. “I’m from the Netherlands.” “STROETMAN! VAN PERSIE!” “Huh? Oh yes.”
  • Fahrenheit is verwarrend. “It’s gonna be 90 degrees tomorrow!!!” “Is that bad?”
  • Ik woon, aan de reacties van mensen te horen, blijkbaar in een achterbuurt. Of in ieder geval een buurt die er niet altijd even gezellig was. Het is trouwens de buurt waar Biggie Smalls vandaan kwam. Dat zegt denk ik genoeg.
  • Is het een pistool of is het vuurwerk? We zullen het nooit weten.
  • Over de Brooklyn Bridge fietsen is een verschrikkelijk slecht idee.
  • De metro in New York is een avontuur. Ik heb met mijn eigen ogen gezien hoe een vrouw haar broek naar beneden trok en begon te plassen. Dus.
  • Iedereen heeft wel advies over waar ik moet eten of wat ik ECHT gedaan moet hebben voordat ik weg ga. Relax jongens, ik ben hier tot December.
  • De staat van openbare voorzieningen, wegen en in het bijzonder scholen is soms buitengewoon schokkend. Ik weet dat Amerikanen niet graag belasting betalen, maar hé, alles gewoon laten verrotten is ook niet echt een briljant idee.
  • Eigenlijk iedereen waar ik tegen verteld heb dat ik me fiets bij me heb en dat ik er ook echt op gefietst heb, reageert ongeveer hetzelfde: “Are you insane?”

Tja, als je gaat lunchen bij een Mexicaans restaurant dan moet je als nieuwe stagiaire de sombrero op.
Tja, als je gaat lunchen bij een Mexicaans restaurant dan moet je als nieuwe stagiaire de sombrero op.
Dit is mijn update voor vandaag. Ik zal later wat meer schrijven over wat ik hier precies aan het doen ben en hoe mijn dagen eruit zien. Bij deze nog een foto van mijn eerste lunch met collega’s. Bedankt voor het lezen en tot snel!

#Cultuurschok